Salvador Dali (1904-1989), Port Ligat o zachodzie słońca, lata 70., XX w. (1958-1959)

Sucha igła na litografii (mixed media), 65 x 53 cm w świetle passe-partout, oprawiona w ramę o wymiarach 71 x 82 cm;
Edycja limitowana , numerowana ołówkiem 290/300 l.d;
Sygnowana ołówkiem l.d;
Wydawca: Editions Graphiques Internationales, wykonanie zlecono Atelier Rigal.
Wyjątkowa jakość wizualna tej grafiki to zasługa legendarnego paryskiego Atelier Rigal – pracowni słynącej z niedoścignionej wirtuozerii w technikach graficznych. Mistrzowie z Rigal potrafili z absolutną wiernością oddać ekspresję kreski Dalego, Współpraca Salvadora Dalego z Atelier Rigal zaowocowała powstaniem najbardziej wyrafinowanych edycji graficznych w dorobku artysty. Precyzja, z jaką wykonano siatkę kresek w technice suchej igły na skałach w Port Lligat, dowodzi wirtuozerii rzemieślniczej:
Referencje:
Catalogue des lithographies de Salvador Dalí opublikowany we współpracy z Salvadorem Dali, S.P.A.D.E.M, Muzeami i Prywatnymi kolekcjonerami, opracowany przez Art Graphic International Paris,
Prowieniencja: kolekcja prywatna

Port Lligat to dla Salvadora Dalego coś znacznie więcej niż tylko malownicza wioska rybacka – to matryca jego całego wszechświata wizualnego. Dalí mawiał, że tamtejsze światło jest niezwykle czyste, a surowe, poddane erozji skały półwyspu Cap de Creus zdają się same podpowiadać paranoiczno-krytyczne kształty. To właśnie ten kataloński brzeg stał się tłem dla jego najważniejszych kompozycji: od słynnej Trwałości pamięci z miękkimi zegarami, po mistyczne pejzaże z lat 50. i 60. Artysta powracał do motywu zatoki w Port Lligat wielokrotnie, traktując jej spokojną taflę wody i skaliste wzgórza (ze słynną wyspą Sa Farnera) jako scenę dla swoich filozoficznych i religijnych wizji.
Gdy Dalí umieszczał anielskie postaci na pustynnym lub skalistym brzegu Port Lligat, tworzył niezwykły kontrast: wieczny, surowy krajobraz jego dzieciństwa spotykał się z czymś ulotnym i sacrum. Twierdził wręcz z właściwą sobie ekstrawagancją, że „nic nie jest bardziej radosne niż anioł”, a ich obecność w jego pejzażach miała wnosić element boskiej geometrii do chaotycznego świata ludzkich emocji. To zestawienie sprawia, że te prace mają wyjątkowy, medytacyjny i wręcz hipnotyzujący klimat.


Salvador Dalí słynął z tego, że rzadko porzucał raz stworzoną kompozycję – powracał do swoich najważniejszych obrazów olejnych po latach, a nawet dekadach, by odkryć je na nowo w medium graficznym. Grafika nie była dla niego jedynie sposobem na reprodukowanie dzieł, ale osobną przestrzenią do eksperymentowania z materią, fakturą i światłem. a praktyka łączenia technik (tzw. mixed media) pozwalała Dalemu na osiągnięcie efektu, którego nie dawało samo malarstwo olejne: zderzenia ulotnego, malarskiego światła z twardą, rzeźbiarską kreską rylca. Dzięki temu prace takie jak Port Lligat o zachodzie słońca zyskały drugie życie w latach 60. i 70. jako misternie wykończone, limitowane dzieła graficzne.