Litografia ; papier pergaminowy Marais ; 36 x 27 cm w świetle passe – partout o wym. 47 x 38 cm;
Wydawca: Henri Paul Jonquières; wykonano: Atelier Duval; typografia: Priester Feres.
Prezentowana litografia pochodzi z jedynej w historii publikacji tych 40 rysunków Picassa w 1957 r. za zgodą Dory Maar i dzięki udostępnieniu wydawcy (Henri Paul Jonquières) jedynego jej egzemplarza z tymi rysunkami. Nie jest znana dalsza historia oryginału tego portfolio po śmierci Dory Maar w 1997 r.
Picasso, po ukazaniu się wydania cyklu 31 rycin do tekstów Buffona w 1942 r. przyniósł w 1943 r. swojej ukochanej, surrealistycznej fotografce i malarce Dorze Maar, egzemplarz Histoire naturelle. Będąc w jej pracowni, ozdobił marginesy tego cyklu grafik ludzkimi głowami, zwierzętami i fantastycznymi stworzeniami, z samą Dorą Maar, jako kobietą-ptakiem sfinksem na stronie tytułowej. Darując jej ten egzemplarz napisał dedykację: „per Dora Maar tan rebufona!” (dla Dory Maar taka ładna!), która jest grą słów nawiązującą do nazwiska Buffon i katalońskiego słowa „ładna- bufo”.
Na ostatniej stronie portfolio Picasso akwarelą (patrz zdjęcie) napisał oświadczenie o treści:
„Wszystkie rysunki w tej książce zostały wykonane w niedzielę 24 stycznia 1943 roku po południu w Paryżu przy 6 rue de Savoie”.
Dora Maar (1907 -1997) wł. Henriette Theodora Markovitch — pół Chorwatka, pół Francuzka. Córka architekt a z Zagrzebia i właścicielki butiku z Cognac. Po 16 latach spędzonych w Buenos Aires wróciła do rodzinnego Paryża, by uczyć się fotografii w szkole ENS Louis-Lumière oraz malarstwa w słynnej Académie Julian. To tu w 1930 roku zmieniła swoje prawdziwe imię i nazwisko na pseudonim Dora Maar, który odtąd będzie jej znakiem rozpoznawczym. W 1935 roku Dora poznała Pabla Picassa — jej największą miłość i, jak się później okaże, największą tragedię jej życia. Poznali się w kawiarni Les Deux Magots. Picasso miał dostrzec młodszą od siebie o 26 lat Dorę siedzącą przy sąsiednim stoliku. Znudzona podobno bawiła się scyzorykiem, wbijając ostrze w blat pomiędzy swoimi palcami obleczonymi w czarną haftowaną w róże rękawiczkę. Za którymś razem nie trafiła i skaleczyła się w dłoń, a krew przesiąkła przez materiał. Picasso zauważywszy to, podszedł i urzeczony tym swego rodzaju masochizmem spytał, czy mógłby dostać ową rękawiczkę. Tak miał rozpocząć się ich trwający 11 lat burzliwy, toksyczny i destrukcyjny związek. Dora sfotografowała Picassa na około 1800 kliszach, on namalował ją na kilkudziesięciu płótnach. Natomiast ona skończyła w nędzy, szaleństwie i samotności. Długo zadowalała się pozycją jego głównej muzy. Twarz Dory Maar możemy zobaczyć nawet w Guernice, gdzie została przedstawiona jako kobieta trzymająca lampę. Artystka towarzyszyła Picassowi od początku procesu tworzenia tego monumentalnego płótna, które skrupulatnie utrwalała na fotografiach, tworząc niezwykle cenny dla historii sztuki reportaż.
Oprawy widoczne na wizualizacji nie stanowią oferty handlowej.
