drzeworyt barwny, tusz, papier, 38x26 cm, sygnatura artysty
Wzruszający obraz przedstawiający młodego samuraja Sogo no Goro Tokimune i jego ukochaną, Kewaizaka no Shosho. Piękna kobieta, z wyrazem udręki na twarzy, gryzie kawałek materiału. Przygotowuje się ona do pożegnania i rozstania z ukochanym, wyruszającego, by pomścić śmierć swojego ojca. Goro patrzy na nią z troską, trzymając w dłoni duży, czerwony, kubek do sake. Pięknie dopracowane fryzury i szaty postaci.
Drzeworyt był opublikowany w czasopiśmie „Nishiki-e”, które ukazywało się w latach 1917–1922 (od 6. do 11. roku ery Taishō). Magazyn powstał na fali wielkiego renesansu i mody na kolekcjonowanie tradycyjnych drzeworytów w Japonii na początku XX w. Wydawanie pisma zakończyło się ostatecznie na 37. numerze.
Utamaro nazywany jest artystą bez biografii. Najlepszym źródłem informacji o jego życiu jest jego twórczość i bogaty dorobek artystyczny, bowiem pozostawił po sobie około trzech tysięcy drzeworytów. Utamaro był związany z artystyczno-literackim środowiskiem Yoshiwary, popularnej dzielnicy uciech w Edo. Obracał się w towarzystwie największych pisarzy, poetów, artystów i wydawców swoich czasów. Urodził się w 1753 roku i już jako siedemnastolatek rozpoczął pobieranie nauki w pracowni Toriyamy Sekiena, tworząc jednocześnie swoje pierwsze prace. W 1780 roku poznał wydawcę Tsutayę Juzaburo, jedną z najbardziej wpływowych osób w ówczesnym Edo. Zamieszkał w jego domu, przy wejściu do Yoshiwary, poznał tam Toriego Kiyonagę, który wywarł zasadniczy wpływ na dojrzewający styl młodego Utamaro. W tym czasie zaczął z powodzeniem projektować książki, przede wszystkim erotyczne. W 1789 r. został wyprowadzony zakaz publikowania książek ilustrowanych oraz krytykujących establishment, co spowodowało silne skierowanie jego artystycznych zainteresowań na drzeworyt ukiyo-e. W latach 1791-1797 stworzył słynne serie drzeworytów ze studiami portretowymi kobiet, sceny z życia kurtyzan z Yoshiwary oraz prace o tematyce miłosnej zaczerpniętej z poezji klasycznej. W 1804 r. Utamaro złamał prawo i zakaz publikacji za co skazano go na trzy dni lochu i dwa miesiące noszenia kajdan. Zmarł w 1806 r.
Pod koniec XVIII w. Utamaro stał się jednym z najznakomitszych twórców drzeworytów w Edo. Stworzył ideał japońskiej kobiety, przede wszystkim kurtyzany, prostytutki i wyniósł ją do rangi bogini. Wypracował łatwo rozpoznawalny i właściwy tylko sobie styl przedstawiania postaci kobiecej, ubranej w zdobne kimono, z misternie upiętymi włosami. Powszechnie uważa się, że to on najpełniej wyraził istotę kobiecości w kulturze japońskiej. Jego sztuka to wielka pochwała intymności.
